Για ακόμη μία φορά, η ελληνική περιφέρεια νιώθει εγκαταλελειμμένη από ένα κράτος που θυμάται τον πρωτογενή τομέα μόνο στις προεκλογικές περιόδους και στις τηλεοπτικές δηλώσεις. Οι αγρότες του Κιλκίς, αλλά και ολόκληρης της χώρας, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές αδιέξοδο, εξαιτίας ενός συστήματος ελέγχου που λειτουργεί χωρίς προετοιμασία, χωρίς επαρκή ενημέρωση και χωρίς ανθρώπινη λογική.
Δεν μπορεί ο παραγωγός που όργωσε, έσπειρε, πλήρωσε σπόρους, λιπάσματα, πετρέλαια και εργατικά, να αντιμετωπίζεται ξαφνικά ως ύποπτος επειδή ένα δορυφορικό σύστημα “δεν επιβεβαιώνει” την καλλιέργεια. Δεν γίνεται η τύχη χιλιάδων οικογενειών να εξαρτάται από αμφίβολες ψηφιακές ενδείξεις και από διαδικασίες που αλλάζουν λίγες ημέρες πριν τις πληρωμές.
Αυτό δεν είναι επιτελικό κράτος. Είναι διοικητική προχειρότητα.
Η κυβέρνηση όφειλε να είχε προβλέψει το πρόβλημα, να είχε ενημερώσει έγκαιρα τους παραγωγούς και να είχε δημιουργήσει έναν γρήγορο, δίκαιο και αξιοκρατικό μηχανισμό ενστάσεων. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε πανικό, καθυστερήσεις, σύγχυση και έναν αγρότη να αισθάνεται μόνος απέναντι σε ένα απρόσωπο σύστημα.
Το πιο προκλητικό είναι ότι μπλοκάρονται ολόκληρες δηλώσεις και παγώνουν πληρωμές ανθρώπων που ζουν αποκλειστικά από τη γη τους. Την ώρα που οι υποχρεώσεις τρέχουν, οι λογαριασμοί πιέζουν και το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί, το κράτος αντί να στηρίζει τον παραγωγό, του προσθέτει νέα βάρη και νέα αβεβαιότητα.
Η ελληνική ύπαιθρος δεν αντέχει άλλο εμπαιγμό.
Οι αγρότες χρειάζονται ένα κράτος δίπλα τους, όχι απέναντί τους. Χρειάζονται αξιοκρατία, διαφάνεια, ταχύτητα στις αποφάσεις και πραγματικούς ελέγχους με ανθρώπινη κρίση — όχι τιμωρητικές διαδικασίες που οδηγούν σε οικονομική ασφυξία.
Όταν καταρρέει ο πρωτογενής τομέας, δεν χάνει μόνο ο αγρότης. Χάνει η ίδια η Ελλάδα.
Ακολουθεί η δημοσίευση .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου