ΟΤΑΝ Η ΑΣΥΛΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΠΙΔΑ.

 

Δύο βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Δύο δικογραφίες.

Τρία αιτήματα άρσης ασυλίας.

Και τελικά;

Μόλις τώρα ή Βουλή είπε "όχι"  στις δύο άρσεις και "ναι" για την άρση της Κωνσταντοπούλου.

Για τον Λευτέρη Αυγενάκη, η υπόθεση αφορά καταγγελίες σχετικά με δήλωση περιουσιακής κατάστασης.

Για τον Μακάριο Λαζαρίδη, αφορά καταγγελίες σχετικά με τα προσόντα " Πτυχίο " και την υπηρεσιακή του απασχόληση, με αναφορά σε ενδεχόμενη οικονομική ζημία του Δημοσίου.

Προσοχή: δεν λέμε ότι είναι ένοχοι. Αυτό μπορεί να το κρίνει μόνο η Δικαιοσύνη.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό παράδοξο:

Αν θεωρούν ότι οι καταγγελίες είναι αβάσιμες, γιατί να μη δοθεί η δυνατότητα στη Δικαιοσύνη να τις εξετάσει και να τους δικαιώσει;

Ο απλός πολίτης όταν βρεθεί αντιμέτωπος με μια ποινική υπόθεση δεν έχει πίσω του κοινοβουλευτική ψηφοφορία.

Δεν διαθέτει βουλευτική ασυλία.

Δεν ψηφίζουν οι συνάδελφοί του εάν θα προχωρήσει ή όχι η διαδικασία.

Πηγαίνει στη Δικαιοσύνη.

Γι' αυτό η σημερινή απόφαση μπορεί εύλογα να δημιουργήσει στην κοινωνία την εικόνα μιας πολιτικής ασπίδας προστασίας γύρω από δύο κυβερνητικούς βουλευτές.

Και αυτή η εικόνα είναι βαθιά προβληματική για τη δημοκρατία.

Δεν ζητάμε καταδίκες χωρίς δίκη.

Ζητάμε ακριβώς το αντίθετο: να μπορεί να υπάρχει δικαστική κρίση χωρίς πολιτικά τείχη.

Γιατί η ισονομία δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο πόρτες:

μία για τον απλό Έλληνα πολίτη

και μία για εκείνον που διαθέτει βουλευτική ασυλία.

Όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο.

Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς προνόμια. Χωρίς πολιτικές ασπίδες.

ΠΟΥΝΤΖΟΥΚΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Προτεραιότητα η Πατρίδα

Ε.Λ.